بازگشت دوباره

هرچند امروزه سفر مشقات گذشته را ندارد و به مدد فن‌آوري، آدمي در هركجا كه باشد باز هم به نوعي متصل به خانه خويش است، اما بايد اعتراف كرد؛ همه اين تحولات با وجود خارق‌العاده بودنشان، باز هم نتوانسته‌اند جايگزين احساسات واقعي آدم‌ها در موقعيت‌هاي حقيقي شوند و اصلا انگار واقعيت چيزي دارد كه نه مي‌شود توصيفش كرد و نه حتي مجسم‌اش. دوستي‌هاي واقعي چيزي از اين جنس‌اند. در روزهايي كه سفر به عتبات عاليات توفيق حضور را از من سلب كرده بود دوستان زيادي از طريق ارسال پيامك، كامنت و ايميل به نوعي ابراز لطف كرده بودند و برخي نيز التماس دعا داشتند. از همه آنهايي كه در اين مدت دوست مجازي خودشان را فراموش نكردند، تشكر مي‌كنم و اميدوارم ادامه كار اين وبلاگ، رنگ و بوي حقيقي دوستي را بيش از گذشته كند.

اميدوارم در آينده‌اي نزديك بتوانم خاطراتم از اين سفر و تصاويري كه از زندگي مشقت‌بار امروز مردم عراق بويژه در كربلا و نجف اشرف تهيه كرده‌ام در وبلاگ قرار دهم.